बुटवलदेखि ३,६०० मिटरको खाङ्सारसम्मको अविस्मरणीय यात्रा – तिलिचो र थोराङ लाको ढोकामा

अगाडिको बाटो झन्-झन् साँघुरो र रोमान्चक बन्दै गइरहेको थियो। बाहुनडाँडा नजिकैको ‘ताघरिङ झरना’लाई गाडीकै झ्यालबाट नियाल्दै १ बजेतिर हामी ‘अक्टोपस झरना’ पुग्यौँ। नाम जस्तै, पहाडका चट्टानहरूबाट अक्टोपसका हातहरू फिँजारिए झैँ विभिन्न दिशाबाट खसिरहेको त्यो पानीको स्वरूप साँच्चै नै कलात्मक देखिन्थ्यो। जिपबाट ओर्लिएर चिसो पानीका छिटाहरू अनुहारमा पर्दा शरीरमा एउटा अलौकिक ताजगी छायो। त्यसको केही बेरमै, करिब १:२० मा जिप मर्स्याङ्दीको कञ्चन किनारमा बसेको प्रसिद्ध ‘ताल भ्याली’को माथिल्लो सडकमा रोकियो। गाडीबाट तल उपत्यकातिर हेर्दा मानौँ कुनै महान् चित्रकारले पहाडको काखमा आफैँ चित्र कोरेर सजाएको जस्तो देखिन्थ्यो। मर्स्याङ्दीको किनारमा ४०–५० वटा कलात्मक घर, होटेल र होमस्टेहरू लामबद्ध थिए भने त्यसको ठीक पछाडि विशाल ताल झरना झरिरहेको थियो।

खोलाको दोभान, पहाडको काख, प्रकृतिको छटा,
जहाँ पुग्दा हराउँछ मनका सबै व्यथा।
ढुङ्गा र माटोमै लुकेको छ संसारकै सुन्दर रूप,
न त सहरको हल्ला, न त प्रविधिको धूप…

अविरल र निरन्तर २४ घण्टाको कठोर यात्रापछि, रातिको ८:३० बजे अन्ततः हाम्रो जिप ३,६०० मिटरको उचाइमा रहेको खाङ्सार पुगेर रोकियो। गाडीबाट ओर्लिँदा शरीर गोग्गियो जस्तै थाकेको थियो, तर बाहिरको दृश्यले हाम्रा सबै थकान एकैपटक हरण गरिदियो। पूर्णिमा आउन केवल ४ दिन मात्र बाँकी थियो। रातको निष्पट्ट अँध्यारोमा पनि आकाशमा चम्किरहेको पूर्णचन्द्रको उज्यालोमा महेन्द्र पिक चाँदी जस्तै टलकल टल्किरहेको थियो। कालो पहाडको पृष्ठभूमिमा सेतो हिमालको त्यो ‘ब्ल्याक एन्ड व्हाइट’ संयोजन यति अद्भुत थियो कि लाग्यो-हामी पृथ्वीमा होइन, कुनै अर्कै काल्पनिक र चामत्कारिक ग्रहमा आइपुगेका छौँ।

कालो त्यो रातमा पनि जूनको थियो प्रकाश,
चाँदी झैँ टल्किन्थ्यो हिमाल, मुस्कुराउँथ्यो आकाश।
थकान सबै बिर्सिएर मन भयो फुरुङ्ग,
जहाँ टेकेका थियौँ हामीले सपनाको सुरुङ्ग…

हामी खाङ्सारको ‘ITAM PEAK Hotel and Lodge’ मा बस्यौँ। तातो खाना खाएर, भोलिपल्ट तिलिचो तालको अझै कठिन र उकालो यात्राको लागि शरीरलाई आराम दिँदै जब म सिरकभित्र छिरेँ, मनमा एउटै कुरा खेलिरहेको थियो-सुरुवाती २४ घण्टामै प्रकृतिले यति धेरै कलात्मक रूप देखाइसक्यो भने, अगाडिको यात्रा कति अलौकिक र साहसिक होला?